Dwa

-Hej Lenka. – powiedział. Dobrze znałam ten głos, prze kilka lat słyszałam do niemal codziennie, przez te kilka lat byliśmy najlepszymi przyjaciółmi, on, ja i Tyler. Nie mogliśmy bez siebie wytrzymać, kiedy nie widzieliśmy się codziennie dzwoniliśmy do siebie, wymienialiśmy setki smsów. A potem coś się popsuło. Między nim a Posey’em nie było już dobrze, zresztą ode mnie też się oddalił, był oschły, zachowywał dystans, mnie to męczyło. W Atlancie widywaliśmy się kilka razy, ale między nami powstał jakiś mur, którym on się otoczył i zamknął ze swoją dziewczyną. Nie dopuszczał do siebie nikogo. A ja z Titim nie chcieliśmy się tam pchać na siłę.

- Hej. Co ty tutaj robisz. – zapytałam zdziwiona.

- Ładnie witasz przyjaciela. Miałem akurat wolne to przyjechałem na mecz i przy okazji chciałem zabrać jeszcze płyty, które zapomniałem z mieszkania, a jakoś nie było okazji wziąć ich wcześniej. Nie chciałem prosić Titiego, żeby mi je wysłał.

- Po prostu jestem zdziwiona, że Cię tu widzę, w dodatku samego bez Alice.

- Alice jest w Michigan, nie mogła ze mną przyjechać.

- Oh, tak mi przykro. – odpowiedziałam ironicznie. Nie lubiłam tej dziewczyny, a on doskonale o tym wiedział. – Co u ciebie słychać? – zapytałam.

- Wszystko w porządku, w Kalifornii jest fajnie, kręcimy kolejny sezon, nowi ludzie.. jednak cholernie mi was brakuje.

- Mi ciebie też.. – powiedziałam i rozkleiłam się. Podszedł i przytulił mnie. W tym momencie moja cała niechęć do niego znikła. Znów widziałam w nim dawnego Tylera-chłopaka, z którym się przyjaźniłam, który wiedział o mnie wszystko, z którym mogłam gadać cały czas, albo po prostu pomilczeć. Znów był tym chłopakiem, którego uwielbiałam, było tak jak kiedyś. W tej chwili nadszedł Posey, zobaczył nas wtulonych w siebie i chyba za bardzo nie wiedział co powiedzieć, kogo jak kogo, ale Hoechlina się tu nie spodziewał. Pierwszy zauważył go Tyler, odsuną ł mnie delikatnie i powiedział do Posey’a:

- Cześć. Gratulację, zagrałeś naprawdę dobry mecz. – starał się być miły, nie wiedział jak przyjaciel zareaguje na jego pojawienie się w Atlancie.

- Cześć. Dziękuję. Co ty tu robisz? – zapytał.

- Mam teraz trochę wolnego, przyleciałem, odwiedzam stare śmieci, a że był ciekawy mecz to przyjechałem też tutaj. I chciałem jeszcze przy okazji odebrać płyty, które zostawiłem w naszym mieszkaniu.

- Nie musiałeś się fatygować osobiście, wystarczyło napisać, a wysłałbym ci je pocztą.- odpowiedział chłodno łapacz, widać było, że zachowuje dystans, nawet nie stara się być miły.

- Chciałem jednak przyjechać. – odpowiedział Tyler – poza tym chyba czas, żebyśmy pogadali.- dodał.

- Nie mamy już o czym. – odpowiedział Posey- To co jedziemy do domu Lenka? – powiedział do mnie.

- Wolałabym pojechać z Tylerem. Chcę z nim porozmawiać. Mogę Tyler?- zapytałam.

- Jasne, możemy razem.- odpowiedział przyjaciel.

- Okej, jak chcesz to jedź z nim. – powiedział Titi, a w jego głosie było słychać smutek.

- No to w takim razie widzimy się w domu Kocie!

- Do zobaczenia.

Powiedział to i poszedł do swojego samochodu całkowicie ignorując Hoechlinga. A ja z Tylerem wsiadłam do jego samochodu.

- To gdzie jedziemy? Chciałbym na spokojnie porozmawiać.

- Tam gdzie zawsze się spotykaliśmy? – zaproponowałam.

- Dobry pomysł, jedziemy tam.

Droga do naszego ulubionego baru minęła w milczeniu. Nie wiedziałam jak zacząć rozmowę, on zresztą chyba też. Nie była dla mnie jednak kłopotliwa, zastanawiałam się co mu powiedzieć i jak pomóc, chciałam, żeby pogodził się z Titim. Dojechaliśmy do celu. Tyler jak na dżentelmena przystało otworzył mi drzwi samochodu. Wysiadłam i weszliśmy do lokalu. Tak jak mój towarzysz, zamówiłam tylko sok pomarańczowy, nie miałam ochoty na nic innego. W końcu przerwał milczenie i zapytał lekko zakłopotany:

- Co ja mam zrobić, żeby było normalnie? Tyler nawet nie chce ze mną rozmawiać. A ja już nie wiem co zrobić, żeby było normalnie? Płyty były tylko pretekstem, żeby móc z nim porozmawiać i wszystko sobie wyjaśnić. Lenka, przecież przez tyle lat byliśmy najlepszymi kumplami! Czy on naprawdę już to wszystko przekreślił?

- Nie wiem co masz zrobić, naprawdę nie wiem. Dobrze znasz Tylera, jego zaufanie nie łatwo zdobyć i jak raz się go nadużyje, potem ciężko to naprawić.

Rozmawialiśmy tak o Titim, o naszej przyjaźni i o tym co doprowadziło do tego, że teraz jest jak jest. Hoechlin był gotowy na wiele poświęceń, byle tylko odzyskać przyjaźń Titiego. Zaimponował mi tym, że tak walczył o to by znów było dobrze. Wiedziałam, że zrobi wszystko, żeby tak było. Postanowił zostać w Atlancie na kilka dni, żeby mieć czas do poukładania wszystkich spraw. Wyszliśmy z baru, wsiedliśmy do auta i pojechaliśmy do domu. W drodze zapytał:

- A co u ciebie i Isaaca?

Nie wiedziałam co odpowiedzieć, nie chciałam o tym gadać, nie chciałam, żeby to wszystko wróciło.

- Nie jest dobrze, trochę nam się nie układa, ale nie rozmawiajmy o tym.

- Jak chcesz, nie naciskam. Jeśli będziesz chciała sama powiesz.

Kiedy byliśmy kiedyś pod wspólnym, teraz pod Titiego mieszkaniem Tyler wydawał się być niepewny siebie i smutny. Chyba naprawdę chciał naprawić relacje z przyjacielem. Bardzo rzadko widziałam go w takim stanie. Nie chciałam go takiego oglądać, miałam dość tego smutku. Weszliśmy do mieszkania, było ciemno, ale Tyler musiał wrócić, bo w garażu stał jego samochód. Powiedziałam przyjacielowi, żeby poczekał na dole, a sama udałam się do pokoju Posey’a, chciałam z nim jeszcze porozmawiać zanim zrobi to Tyler.

- Kocie. – zaczęłam przymilnie. – jemu naprawdę na tobie zależy, nie przyjechał tu po te głupie płyty, tylko po to, żeby naprawić to co zepsuł.

- A ty tak dobrodusznie od razu rzuciłaś mu się w ramiona i wybaczyłaś? – zapytał poirytowany.

- Nie, po prostu chcę, żeby znów było normalnie, nie ma go tu z nami, od dawna się z nim nie widujemy. I cholernie mi go brakuje, nie udawaj, że tobie nie!

- Brakuje mi go, ale to on zamknął się w swoim świecie i zabrakło w nim miejsca i dla mnie i dla ciebie, to on wybrał, nie my.

- Dlatego przyjechał i chce wszystko naprawić. Jeśli ty też tego chcesz to zejdź na dół do niego, a jeśli masz go gdzieś to zostań tu w pokoju i patrz jak twój najlepszy przyjaciel odchodzi, a ty zmarnowałeś być może jedyną okazję do naprawienia tego!- po tych słowach wyszłam z pokoju nie miałam zamiaru już go namawiać, zresztą to by i tak nic nie zmieniło, on na pewno już podjął decyzję. Doskonale wiedziałam, że Tylerowi jest ciężko w tej sytuacji, ale nie mogłam przecież nic zrobić. Tyler starał się jak tylko mógł, ale on też wiedział, że Posey łatwo nie wybacza i ciężko będzie odbudować to co się popsuło. Po wyjściu z pokoju widziałam jak Tyler siedzi smutny na kanapie, posłałam mu pokrzepiające spojrzenie, które skwitował uśmiechem. Nie wiedziałam czy Titi zejdzie na dół, dlatego ja tam poszłam.

- I co? – zapytał Tyler i spojrzał wyczekująco.

Nie odpowiedziałam, nie chciałam zabierać mu nadziei poza tym i tak nie wiedziałam co mam powiedzieć. 

_________

Witajcie! Wstawiam kolejny rozdział. Mam prośbę, jeśli ktoś to czyta, proszę zostawcie po sobie jakiś komentarz! :)

Pilczii.